دست من دست ملک بود رها گردیدم                         راهی از بهر تماشای جوان گردیدم

چه بهشتی همه در حاله ای از نور وسرور                  طاقی از گل زده بودندبه هر راه عبور

انبیاء در طبق نور گذر میکردند                                    می گذشتند و به ما نیزنظر می کردند

سینه ها پر ز مه ی عشق و تهی از غم بود              چهره هاشان همه از برگ گل مریم بود

 ملکم داد نشانم هر چه تماشایی بود                         هر چه دیدم به جهان مظهر زیبایی بود

ملکم گفت به هرجا طلبی خانه بگیر                           تو پرستوی بهشتی به جهان لانه بگیر

همه اهل جهان گوش به فرمان تواند                        نعماتی که ببینی همه از آن تواند

به من از ملک اینگونه سخن گشت خطاب                 همه باغ جنان بر سر من گشت خراب

گفتم آنگه که آن تشنه می ناب کجاست                    همه ارزانی تو خانه ی ارباب کجاست

عمر من در  طلب دیدن دلدار گذشت                           شب و روزم به هوای رخ آن یار گذشت

ملکم ببر آنجا که بهشت ازلی باشد                           ببر آنجا که حسین بن علی باشد

به بهشت گرم گل نور بسازید مرا                              ز حسین بن علی دور نسازید مرا